Gedicht

Gedicht

Wie ik was, is niet meer

Een stem van een onmachtige   Getroffen door een ernstige hersenuitval     

Intens leefde ik in het verleden   Genoot van mijn verleden   Het leven was een eer

Toen....ik zakte weg....dokter..?   Ziekenhuis...geen thuis...?   Ik kan.... ik weet...niet meer?

Vervlogen is het heden   Weg is mijn verleden   Wie ik was, is niet meer                        

Bangheid binnen, buiten   Ik kan mij niet meer uiten   Mijn geliefden doe ik zeer                                                                                                   

Ik besef niet wat ik niet meer weet    Ook niet hoe snel ik iets vergeet   Maar onmacht voel ik des te meer 

Geen woorden, praten, zeggen  Het is niet uit te leggen   Verstaan,....begrijpen kan niet meer

Mijn stem is weg, de geest is zoek   Ik sta als hulpeloos te boek   Verwarring gaat heen en weer

Hoe voelde een kus of een streling aan   Zijn zelfs gevoelens heen gegaan?   Tegen elk gemis heb ik geen verweer

Boosheid, machteloosheid   Wilskracht raakt al kwijt   Ik voel me eenzaam,....teer

Met een ontzield verleden   In een apaptisch verleden   Zo kijkt men op mij neer

Gevoel en stemming strijden   Verlos mij uit dit lijden   't Wordt nooit meer als weleer

Vervlogen mijn bezielend verleden   Vervlogen het oude warme heden   Wie ik was, is niet meer

Een leven getekend door verdriet   Dat wens ik mijn geleifden niet   Ook hun leven is geen leven meer

Verlos mij van dit nieuwe heden   Maak dat voorgoed verleden   En dan ....al doet het zeer   Denk blijvend aan mij, die van weleer

 

                                                                                                  

 

                                                                                                         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

« Terug naar overzicht